Foto’s gemaakt door Say Mozzarella, zie hier de gehele fotoregistratie: http://www.tomtom.com/landing_pages/launch/

[Show as slideshow]

Wit Design ontwierp een speciale showroom. Volgens een hangende glazen constructie in de productiehal. Vanuit hier zien bezoekers vanuit een unieke positie alle handelingen in het hart van de fabriek. Ook de entree is bijzonder. De toegangstrap is gesitueerd voor de gevel en biedt uitzicht over de uiterwaarden waar vroeger klei gewonnen werd. Het betonnen vloergedeelte van de showroom heeft een gatensysteem. Zodat bezoekers speciaal ontwikkelde krukken en tafels kunnen vastzetten.

De oppervlakte is verdeeld in 3 gebieden; een regie,- presentatie,- en barruimte. De twee barelementen aan de buitenzijdes van de stand zorgden ervoor dat buiten de 40m2 nog wat extra ruimte van de gangen benut werd. De focus lag op het middengebied met een groot 108″ scherm op de wand, waarop om het half uur een presentatie gehouden werd door QI en waar de bezoekers een AppleTV konden winnen. Deze filosofie zorgde voor erg veel aandacht en bezoekers op de stand.

Het geheel werd overkoepeld door een prachtig, theatraal plafond, van transparante, oranje doeken, die uitgelicht werden door spots met oranje filters. Door deze oranje verlichting en bedrukte banners en de grote logo’s op de achterwand, straalde de stand op een sterke manier zijn merkidentiteit uit.
Wit Design ontwierp een kleine krachtpatser met een hoge dosis merkidentiteit en met gevoel voor architectonische kwaliteit.

Wit Design ontwikkelde de black box. Deze is ontstaan vanuit de behoefte de positieve ontwikkelingen zichtbaar te maken en de nieuwe modellen in de showroom extra aandacht en dimensie te geven. Deze Jaguar-lounge heeft een eigen sfeer. Zo draagt de black box bij het overdragen van de emotie die past bij het merk Jaguar. Jaguar past dit concept toe bij al zijn dealers in Nederland.

Een giraffe steekt zijn nek uit om de sappigste bladeren te vinden in de boomtoppen en tussen het struikgewas. Ook bedrijven en personen in de Live Communication branche steken hun nek regelmatig uit: door een sterk, origineel, gewaagd, resultaatgericht, effectief en/of maatschappelijk verantwoord concept te bedenken voor de realisatie van een succesvol evenement, beurs of congres. Dit gedrag wordt al sinds 1994 beloond met de Gouden Giraffe, de Live Communication Award.

Of: wie besluit er nou…………

Of: de democratisering van de standbouwmarkt…

Of: delegeren, is dat wel zo goed ?

Een kwart eeuw. Ruim 26 jaar geleden begon ik mijn eigen ontwerpstudio. Ik was een van de eersten, misschien wel de eerste die een in het ontwerpen van stands gespecialiseerde  studio is gestart. Tot die tijd werd er alleen door  ontwerpers die bij standbouwers in dienst waren stands ontworpen. Veelal kwamen deze uit de grafische hoek of vanuit het etaleervak. Als een jonge hond ging ik tekeer. Als opgeleid interieur architect had ik een eigen benadering die sterk afweek van de gevestigde orde. Enthousiast voor mijn zelfgekozen vak: standontwerpen. Het leukste deel van mijn vak vond ik, en vind ik nog steeds, het presenteren van het concept, het discussiëren over het  ontwerp en het samen met de opdrachtgever realiseren van een buitengewoon goed project. Waarbij niet zozeer het ontwerp centraal staat maar vooral wat het totaalconcept teweeg brengt. De interactie tussen product, mens en stand, ofwel de communicatie, is wat mij interesseert. Dat is mijn vak. Daarover wil ik praten met mijn opdrachtgevers. Want zij kennen hun product, de toepassingen en de gebruikers. Ik ben de specialist in ruimtelijke communicatie.

Maar ik ben ‘not amused’.

Wat is er aan de hand. In mijn beginjaren had ik prachtige discussies met mijn opdrachtgevers. Menig keer tot in de late uurtjes, in een café, bij een directeur thuis, of gewoon op het bedrijf of mijn studio aan huis. Die discussies komen (bijna) niet meer voor. Daarom ben ik niet blij.

Maar hoe komt het nou dat die discussies nog zo weinig plaatsvinden. Het antwoord is: de democratisering van de ondernemingen. Versta mij goed. Politiek gezien ben ik een groot voorstander van de democratie. Ik heb jaren op D’66, het redelijk alternatief, gestemd. Ik ben echt iemand van het midden. Ik voel mij vaak verwant met links, maar even vaak met rechts. Redelijkheid van argumenten is waar ik voor val. Het grote gelijk bestaat niet. Vele thema’s kennen een dilemma. Wat voor de een goed is, is vaak minder goed of slecht voor de ander. Een schaduwzijde van democratisch denken is of kan zijn, dat verantwoordelijkheid over vele schouders wordt verdeeld. Dat is op zich prima. Alleen om dat te bereiken moet vaak water bij de wijn worden gedaan. Uitgangspunten worden afgezwakt en / of worden uitonderhandeld. Een grote(re) groep mensen moet het eens kunnen zijn met de formuleringen. Het uiteindelijke resultaat is vaak een zwak aftreksel van wat eerder een krachtig voorstel of initiatief was. Ook in de politiek mis ik de mensen die ergens voor gaan staan. En de overtuigingskracht hebben grote groepen mensen achter zich te scharen.

Binnen het bedrijfsleven denk ik anders over democratisering. Voor een onderneming is het van groot belang dat een stabiele koers op basis van uitgangspunten wordt uitgezet. Geen halfzachte zoethouders voor elke medewerker. Maar een krachtige bedrijfsfilosofie die richting geeft aan het totale bedrijf. Zeker, de huidige tijd vraagt snelle aanpassingen. Maar bij een goed fundament  onder een bedrijf blijven de basisvoorwaarden van kracht. Mijn visie is dan ook dat bedrijven gebaat zijn bij een sterke leider die goed luistert naar de medewerkers, maar daarna wel aangeeft in welke richting het bedrijf gaat. Dus democratisch in de relatie tot de medewerkers, een autoriteit in het geven van richting aan het bedrijf.

Wat mij nou niet blij maakt is dat ik die bevlogen directeur of marketing manager niet of  nauwelijks meer spreek. Taken delegeren is een groot goed geworden. Onze presentaties, die met de middelen die ons tegenwoordig ter beschikking staan werkelijk technisch perfect zijn, prachtige animaties, perfecte computerfoto’s, prima cad-tekeningen, volledig uitgewerkte grafische lay- outs, moeten wij vaak presenteren aan de 2^e of 3^e lijn. Zeker, ook deze medewerkers zijn gewaardeerd. Hebben vaak mooie titels op hun visitekaartje, zoals marketing assistant, of communications specialist. Zijn vaak goed opgeleid. Maar zijn veelal te kort in dienst om ervaring en een visie op het bedrijf of product te hebben. De Marketing Communications manager heeft het te druk om zelf een goede visie cq. briefing op papier  te zetten. Dat delegeert hij of zij aan een medewerker. Controleert dat en geeft goedkeuring. Maar dat is iets anders dan zelf een bevlogen, enthousiasmerende, inspirerende briefing te maken. Waarop ik of een van mijn gewaardeerde collega’s kan reageren met een boeiend plan. Met een felle discussie. Met als resultaat een buitengewoon standbouw project. De praktijk is nu dat de assistent het plan presenteert aan de manager, en de manager het voorstel presenteert aan  de directie. Inmiddels verdwijnen de mensen die het plan maakten naar de achtergrond, vindt er geen of nauwelijks inhoudelijke discussie plaats en wordt het project beoordeeld op de mooie plaatjes  en niet op de inhoud.

Wat ik nou zo graag wil is de discussie terug in de directiekamer. Ik ervaar bij directies weinig durf.  Zij kijken vooral naar de centen en naar de koersen van het bedrijf. Voorzichtigheid alom. Het belang voor onze klanten is juist om projecten te realiseren die  motiverend werken voor bedrijf en medewerkers. Juist communicatieve standconcepten zijn gebaat bij durf op basis van visie. En vertrouwen in de visie van de bedenkers. En hou kun  je nou vertrouwen krijgen in iemand die je niet ontmoet hebt, die je geen lastige vragen hebt kunnen stellen. Democratie en delegeren zijn een groot goed. Maar soms moet je zelf als directie of manager de verantwoordelijkheid opeisen.

Kort geleden was ik met een van mijn ontwerpers bij een zeer bekend bedrijf voor een briefing. Tot mijn grote vreugde zaten daar vier personen, managers en directie. Een goede schriftelijke briefing die we tevoren hadden ontvangen. Discussie over het te maken voorstel, visie op de producten. Beantwoording van onze vragen en twijfels. Twee prachtige uren. Wij werken nu extra hard aan een goed voorstel. De presentatie zal aan dezelfde vier personen plaatsvinden, en dat zijn ook de beslissers. Ik kijk er met veel plezier naar uit. Het kan dus wel. Er is nog hoop.

Tot slot: het belang voor een opdrachtgever is dat zijn marcom budget goed besteed wordt. Een goede, indringende dialoog met de conceptmakers kan naar mijn overtuiging de waarde van de bestede euro’s verdubbelen. Een uitdagend concept, uiteraard passend bij de bedrijfsfilosofie, zal zowel naar medewerkers als relaties vitaliserend werken.

Al jaren zit ik in dit vak. Al jaren heb ik moeite met DE VRAAG. Niet dat ik DE VRAAG niet durf te stellen. Maar omdat ik al jaren in het vak zit weet ik dat ik veelal niet het antwoord krijg dat ik zou willen. Vaak als ik naar een nieuwe (potentiële) opdrachtgever op reis ben denk ik al: wat zal deze opdrachtgever voor antwoord op DE VRAAG geven.

Ik probeer hem of haar in te schatten zodra ik binnenkom. En probeer mijn vraagstelling aan te passen aan de persoon die voor mij zit. Ik heb er moeite mee om niet in de verdediging te schieten als DE VRAAG niet of niet naar wens beantwoord wordt. Dan heb ik teksten als: ‘ja maar, u kunt er ook zo naar kijken, of zo……’. Meestal volhard de ander in zijn standpunt. Want hij of zij ‘heeft ook ervaringen’. Of: ‘onze baas ziet het nou eenmaal zo’.

Die vraag die mij al jaren bezig houdt is: ‘WAT IS UW BUDGET’.

Op die vraag kun je een aantal antwoorden verwachten.

Zo van: ‘dat weet ik niet en als ik het zou weten dan zou ik het niet zeggen’.

Of: ‘als ik u dat zeg dan maakt u het op’. Een andere: ‘waarom vraagt u dat’. Ik schat dat de helft van de opdrachtgevers, soms na enige uitleg of aandringen, een budget of een indicatie geeft.

Ondanks mijn jarenlange ervaring heb ik enige tijd geleden een zeer bijzondere ervaring gehad. Bij een nieuwe opdrachtgever had ik een buitengewoon professionele, goed op schrift gestelde briefing ontvangen. Het programma van wensen van deze marktleider was zeer goed omschreven. De persoon tegenover mij was zeer gedreven en enthousiast voor het product. Een bekend ontwerpbureau had de huisstijl onder handen genomen. Het was de eerste keer dat het bedrijf zich met nieuw elan op de beurs zou presenteren. De standmanager was al bekend, hostesses waren al gereserveerd, de nieuwe brochure al in druk. Alleen DE VRAAG heb ik niet gesteld.

Op de presentatie was ikzelf trots. Goed concept, professioneel gepresenteerd, met visie en geestdrift ontwikkeld, met energie en overtuiging gebracht. Al tijdens de presentatie merkte ik het enthousiasme van mijn nieuwe, professionele opdrachtgever. In deze stand zag men zich al staan: vol overtuiging sprekend met prospects over het prachtige, nieuw ontwikkelde product en de nieuwe bedrijfsvisie. Totdat mij gevraagd werd de kosten te noemen.

Elk mens maakt in zijn leven bijzondere, onuitwisbare momenten mee. Van grote vreugde, of diep verdriet. Het gevoel dat daarbij hoorde kun je zo weer oproepen.

Ik had een dergelijk moment toen ik de kosten noemde. Van een buitengewoon levendige vergadering sloeg de sfeer om in een oorverdovende stilte……………

De prijs die ik noemde was driemaal het budget. Ter plekke sneed ik mij figuurlijk in eigen vlees. DE VRAAG had ik niet gesteld. Ik had aangenomen dat mijn opdrachtgever professioneel was. De briefing was toch perfect. Met veelzeggende wensen en eisen. Conceptuele creativiteit en topklasse werd gevraagd. Maar DE VRAAG ‘Wat is uw budget’ had ik niet gesteld.

Wat is de les die wij moeten leren. Een beursdeelname moet een goede samenwerking zijn tussen de standontwerper / bouwer en de opdrachtgever.

Als zij elkaar vertrouwen en aanvullen is dat de basis waardoor een goed project gerealiseerd kan worden. Kosten, en het in de hand houden van de kosten, zijn absoluut een belangrijk aspect. Mijn overtuiging is dat duidelijkheid over het budget verreweg te verkiezen is boven een mistige situatie o  mtrent de financiën.

Echte professionele opdrachtgevers schrijven het budget in de briefing. Wachten niet af of de prijs meevalt of tegenvalt. Geven het financiële stuur niet uit handen. Zij maken bij de briefing het budget bekend maar schrijven ook op wat zij daarvoor verwachten. Hebben een mening over het kwaliteitsniveau. Zij hebben het vertrouwen te spreken met een aanbieder die maximaal presteert binnen de conceptuele uitgangspunten, de operationele en de financiële grenzen die zijn gesteld.  Zij verlangen een professioneel aanbod waarmee elke euro goed is besteed. Door duidelijk te zijn over de beschikbare gelden is het mogelijk plannen van gelijk kostenniveau met elkaar te vergelijken. Het voorkomt dat appels met peren vergeleken worden.

Met de opdrachtgever waarover ik eerder sprak is het toch goed gekomen. Het concept werd zo gewaardeerd dat men besloten heeft het budget flink op te rekken. En wij van onze kant hebben een aantal alternatieven (bijvoorbeeld is een etage is uit de stand weggelaten) uitgewerkt waardoor de uitgangspunten tegen een ander kostenniveau toch realiseerbaar werden. Ook dat is professionalisme.

Een pitch is een veelvuldig toegepast ‘instrument’, ook binnen de opdrachtgeverswereld voor standbouw, om te komen tot de meest optimale beursdeelname. Althans dat is de zeker goedbedoelde gedachte van veel opdrachtgevers. Vaak verloopt dat goed. En kan worden teruggekeken op een goeie en spannende beurs. Maar het gaat helaas nogal eens fout. Zowel aan opdrachtgeverszijde als bij de deelnemers aan de pitch.

Wat veelal vergeten wordt is dat een pitch enkele andere, ik denk voor een deel oneigenlijke en complicerende elementen toevoegt aan het proces dat zou moeten lijden tot die buitengewone beursdeelname.

Wanneer gaat het goed..Als de doelstelling is enkele, zorgvuldig geselecteerde bedrijven uit te dagen het beste van zichzelf te laten zien. Waardoor gerekend kan worden op een perfect passend concept en een succesvol af te sluiten beurs. En dus conceptuele kwaliteit van de voorstellen het hoofdargument is op basis waarvan gekozen wordt. De basis voor de ophanden zijnde samenwerking is VERTROUWEN.

Wanneer gaat het fout. Als de opdrachtgever er louter op uit is om het beste ontwerp voor de laagste prijs te krijgen. Veelal wordt onder het mom van ‘we zijn  verplicht meerdere offertes aan te vragen’of ‘de baas wil meer offertes’of ‘we kijken eens om ons heen’ of ‘wij zijn toe aan een nieuwe standbouwer’ de markt afgestruind naar veel voor weinig. Ofwel gesteld kan worden dat WANTROUWEN de basis voor de samenwerking is.

Wat zijn nu die andere oneigenlijke, complicerende elementen.

Mijn zienswijze is dat er een dubbele moraal ontstaat op politiek en strategisch gebied. Als aanbieder wil je graag dat je project gekozen wordt. Dus een van de overwegingen zal mogelijk onbedoeld zijn: hoe speel ik mij bij de opdrachtgever in de picture. Met andere woorden, niet de positionering van het merk van de opdrachtgever bepaald, maar de eigen positionering en de mate waarin het conceptontwerp opvalt bij de besluitvormers vergroot de kans op werkelijke uitvoering.

Een andere valkuil is de wijze waarop gepresenteerd wordt. Een goed ontwerp of concept kan slecht worden gepresenteerd. Of een slecht project wordt heel goed gepresenteerd.  De ene aanbieder komt met een handschets, de andere met een complete animatie, de derde met een maquette. Probeer dan als opdrachtgever maar eens het kaf van het koren te scheiden. Je moet wel zeer geroutineerd en professioneel zijn om dan vast te houden aan het in de briefing gestelde programma van eisen en de strategische uitgangspunten.

Het derde complicerende aspect: Als aanbieder binnen een pitchronde ben je genoodzaakt af te wegen welke kosten je bereid bent te maken. Aan de ene kant moeten de kosten zo laag mogelijk zijn, aan de andere kant wil je een kans maken moet je met een goede presentatie komen. Dat betekent dat er soms voor gekozen wordt om indruk te maken op de potentiele opdrachtgever. Dat alles uit de kast wordt gehaald om een goeie presentatie voor te bereiden. Er wordt dan mogelijk meer aandacht besteed aan de presentatievorm dan aan de content of het concept van de presentatie.

Het laatste argument dat pleit tegen onbetaalde pitchrondes is het feit dat de branche toch moet overleven. Hetgeen betekent dat het risico  ingecalculeerd moet worden. Veel bedrijven, of het nu ontwerpbureaus zijn of standbouwers, zijn genoodzaakt in hun overhead kosten een percentage op te nemen voor  deelname aan pitches. Waardoor de rekening uiteindelijk toch betaald wordt door degenen die de pitches aanvragen.

Om welke bedragen zal het gaan. Vanuit eigen ervaring en wat rondvragen ga ik er vanuit dat elke aanbieder binnen de branche ongeveer 1 procent van zijn omzet moet reserveren voor niet gerealiseerde voorstellen. Dat lijkt niet zo veel. Maar als je dat relateert aan de netto winst is dat opeens een heel ander verhaal. Een gemiddeld netto bedrijfsresultaat van 5 procent lijkt mij een redelijke stelling. Dat betekent dat die ene procent opeens 20% van de netto winst is.

Tenslotte: potentiele nieuwe opdrachtgevers zeggen mij wel eens ‘wij zouden graag een offerte ontvangen’. Dit is fout strategisch woordgebruik. Een offerte is veelal gratis, maar heeft te maken met een product dat op de plank klaar ligt. In het beurzen- en evenementenvak maken wij voorstellen, bedenken we concepten en werken we aan ontwerpen. Daarin zijn specifieke kennis en vaardigheden opgenomen. Dat onstijgt het niveau van een offerte.

De stand heeft een strakke, moderne vormgeving met wit/zwart/rvs en rechte lijnen als leidraad.
Hierdoor knallen de zachte kindvriendelijke producten van Recaro in dit contrast er helemaal uit!
De stand-in-stand van het zusterbedrijf heeft een tegenstrijdig design, knaloranje en ronde vormen…

Een bezoekje is het zeker waard als je dit WOW-effect wilt zien.
Wij zeggen: bijzijn is meemaken…

De opbouw is nog bezig, maar hier vast een teaser!

Na een heerlijke lunch hebben we een rondvaart over de Binnendieze gemaakt, die mag je niet missen als je Den Bosch gaat ontdekken. Een prachtige tocht. Dorstig stiefelden we naar De Parade, alwaar de befaamde Bossche Bollen van Jan de Groot op het menu stond. De zon deed ons anders beslissen en er werd een fris biertje gedronken. Die Bossche Bollen houden we dus nog tegoed. Na een kaarsje te hebben opgestoken in de Sint-Jan, klaar voor het Jeroen Bosch museum iets verderop. De kunstwerken van Jeroen Bosch kunnen op zijn minst vooruitstrevend genoemd worden voor de tijd dat ze gemaakt zijn. Na al deze culturele activiteiten de bourgondische stad gaan verkennen. Op de Korte Putstraat een paar borrel(hapje)s genomen om vervolgens bij Zoetelief lekker op het terras te dineren. Om het goed af te sluiten konden we het toch niet laten om op de terugweg nog even de kermis aan te doen. Hoe die machine heette weet niemand meer, maar dat die snel en flink draaide was duidelijk. Het was een goede kennismaking!

[Show as slideshow]